ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΣΙΩΤΩΝ ,XAPAΕΣ,ΨΕΥΔΩΝΥΜΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ,ΖΩΓΡΑΦΟΙ,ΙΑΤΡΟΙ,ΝΟΜΙΚΟΙ,ΟΡΓΑΝΟΠΑΙΚΤΕΣ,ΑΘΛΗΤΕΣ,MONAXOI ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ,ΙΕΡΩΜΕΝΟΙ.ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣ,ΠΛΟΙΑΡΧΟΙ .ΚΑΛΙΤΕΧΝΕΣ,..ΚΛΠ
Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012
Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012
Κυριακή 15 Ιανουαρίου 2012
Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2012
Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2012
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012
Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012
Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2012
Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2011
Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2011
Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011
Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2011
Τετάρτη 27 Ιουλίου 2011
Κυριακή 26 Ιουνίου 2011
Πέμπτη 23 Ιουνίου 2011
Τετάρτη 22 Ιουνίου 2011
tromaktiko: Κάσος: Δήμαρχος-οδοκαθαριστής, Αντιδήμαρχος-υδραυλ...
Κυριακή 19 Ιουνίου 2011
Τρίτη 31 Μαΐου 2011
Απολίτιστο Στέκι: Δείτε Live τους "Αγανακτισμένους" από το Σύνταγμα!...
Πέμπτη 19 Μαΐου 2011
Δευτέρα 16 Μαΐου 2011
Κυριακή 1 Μαΐου 2011
Τρίτη 26 Απριλίου 2011
Σάββατο 23 Απριλίου 2011
Τετάρτη 20 Απριλίου 2011
Κυριακή 27 Μαρτίου 2011
Σάββατο 26 Μαρτίου 2011
Παρασκευή 25 Μαρτίου 2011
Τρίτη 22 Μαρτίου 2011
Παρασκευή 18 Μαρτίου 2011
Κυριακή 13 Μαρτίου 2011
Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011
Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011
Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011
Σύσκεψη της ελληνικής παροικίας της Αλεξάνδρειας
Σύσκεψη της ελληνικής παροικίας της Αλεξάνδρειας
Τουλάχιστον 100 από τους 600 Έλληνες που διαμένουν στην Αλεξάνδρεια ζήτησαν να επαναπατριστούν με τη βοήθεια της ελληνικής κυβέρνησης.
Αυτό έγινε γνωστό σε σύσκεψη της ελληνικής παροικίας της Αλεξάνδρειας, στην οποία παραβρέθηκαν ο έλληνας πρόξενος Γιώργος Διακοφωτάκης, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Απόδημου Ελληνισμού Στέφανος Ταμβάκης, ο πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας Αλεξάνδρειας Γιάννης Σιόκας και εκπρόσωποι σωματείων και ελληνικών φορέων.
Η ελληνική κοινότητα της Αλεξάνδρειας αποφάσισε να διαθέσει το ελληνικό Κανισκέρειο Γηροκομείο για να μείνει όποιος Έλληνας το επιθυμεί, όσο κρατούν οι ταραχές.
Ο πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας κ. Σιόκας δήλωσε ότι η κοινότητα θα παρέχει στέγη, τροφή, γιατρούς και έναν ασφαλή χώρο μέχρι να περάσει η κρίση στην Αίγυπτο.
Οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας καθόρισαν ως μέσο επικοινωνίας επείγουσας ανάγκης το τηλέφωνο του γ.γ. της κοινότητας Δημήτρη Παπαστεφάνου (0123412669).
Σε αυτό το τηλέφωνο βάζοντας το πρόθεμα 002 μπορεί όποιος θέλει και από την Ελλάδα να επικοινωνεί και να μαθαίνει νέα για τους οικείους του στην Αλεξάνδρεια.
Παράλληλα, αποφασίστηκε να κλείσουν τα ελληνικά σχολεία τουλάχιστον για μια εβδομάδα μέχρι νεωτέρας.
Το Ελληνικό Προξενείο Αλεξάνδρειας παρέμεινε ανοιχτό σήμερα, ενώ αύριο ανοίγει και το ελληνικό προξενείο στο Κάιρο.
Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011
Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011
Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011
Ο Νικόλαος Παππαδάκης γεννήθηκε το 1938 στην Γαλλία, ωστόσο αποτελεί μέλος μιας παραδοσιακής ναυτιλιακής οικογένειας που έλκει την καταγωγή της από το ακριτικό νησί των Δωδεκανήσων, την Κάσο. Σε ηλικία δέκα ετών ήρθε με την οικογένεια του στην Αθήνα για να σπουδάσουν μαζί με τον δίδυμό του αδελφό, Γιώργο, στο Κολλέγιο Αθηνών και να μάθουν την ελληνική γλώσσα. Ο Νίκος Παπαπαδάκης, σήμερα είναι πρόεδρος της Inrtercargo, αλλά προηγουμένως ήταν πρόεδρος της HELMEPA. Η οικογένεια Παπαδάκη έχει βαθιές ρίζες στη ναυτιλία. Πρόδρομος της ναυτικής της ιστορίας είναι ο εμποροπλοίαρχος Γεώργιος Παπαδάκης, ο οποίος μετανάστευσε στην Αίγυπτο, όπου εκείνη την εποχή πήγαιναν για να βρουν εργασία αρκετοί Δωδεκανήσιοι. Εργάσθηκε ως αξιωματικός στην Αγγλοαιγυπτιακή εταιρεία Khdicial Mail Line. Ο γιος του Αντώνης, που γεννήθηκε το 1900 και όταν σκοτώθηκε ο πατέρας του ήταν μόλις 6 ετών, μεγάλωσε στο Πόρτ Σάϊντ. Εκεί πήγε στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο. Εργάσθηκε στο αγγλικό Τελωνείο και αργότερα στο αγγλικό πρακτορείο W.M. Stapleton and Sons. Σε ηλικία 19 ετών, δηλαδή το 1919, ήρθε στην Ελλάδα. Η αδελφή του παντρεύτηκε στο μεταξύ τον εμποροπλοίαρχο Γιώργο Μ. Κουλουκουντή. Το 1928 παίρνει την απόφαση και αγοράζει το πρώτο του καράβι, ένα ξύλινο σκαρί, το «Βιργινία», κατασκευής 1917, συνολικής χωρητικότητας 2.313 τόνων. Αργότερα, ο Αντώνης Παπαδάκης ίδρυσε ναυτικά πρακτορεία στο Γαλάτσι και στη Βραίλα. Τη διετία 1935 – 36, αγόρασε τρία πλοία, το Eliza, το Victoria, το Vircentria. Το 1937, νυμφεύθηκε τη Βιργινία Νικολάου, κόρη του Γεωργίου Νικολάου, κασιώτη εφοπλιστή. Ο Αντώνης και η Βιργινία, απόκτησαν δύο δίδυμους γιους, τον Γιώργο και τον Νικόλαο. Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Αντώνης Παπαδάκης βρισκόταν στις ΗΠΑ. Από την Αμερική, ο Αντώνης διέθεσε τα πλοία του στους συμμάχους και έκτοτε εκτελούσαν ματαφορές πολεμοφοδίων από τις ΗΠΑ προς τα Συμμαχικά Στρατεύματα. Όταν έληξε ο πόλεμος, μετέφερε την έδρα της εφοπλιστικής του εταιρείας στη βρετανική πρωτεύσα, το Λονδίνο, ενώ ταυτόχρονα άνοιξε και γραφείο στον Πειραιά, το οποίο ονόμασε Kassian Navigation Agency Ltd.
Ο Νίκος Παπαδάκης είναι ένας σεμνός άνθρωπος και αγνός πατριώτης. Δώρησε στο Δήμο Κάσου, ένα επιβατηγό πλοίο, μεταφορικής ικανότητας 40 επιβατών για τις ανάγκες των κατοίκων του νησιού. Επίσης, μαζί με τον αδελφό του Γιώργο, δώρησε στο Λιμενικό Σώμα, το αβύθιστο ναυαγοσωστικό σκάφος «Αντώνης Παπαδάκης» στη μνήμη του πατέρα του. Επίσης στις ΑΔΣΕΝ δώρησε προσομοιωτή γέφυρας πλοίων και ραντάρ για την υψηλή ναυτική εκπαίδευση των Ελλήνων ναυτικών.
Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010
Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2010
Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2010
Κάσος: «Καμινέτα»
Ο τίτλος αυτός, ακόμη και σήμερα χρησιμοποιείται μεταξύ των Κασιωτών για να ειρωνευτούν κάποιον Κασιώτη που «νεωτερίζει». «Καμινέτα», έλεγαν τους εξ Αιγύπτου Κασιώτες της περιόδου 1900-1960. Το υποτιμητικό αυτό παρατσούκλι το δώσανε οι Κασιώτες που μείνανε στο νησί στους Αιγυπτιοκασιώτες για λόγους ζήλιας. Οι Κασιώτες στην Αίγυπτο, δουλεύοντας κυρίως στη Διώρυγα του Σουέζ, κάνανε λεφτά, σπούδασαν τα παιδιά τους και κάθε τρία χρόνια που παίρνανε τη τρίμηνη άδεια από τη Διώρυγα, πηγαίνανε «κονζέ» (διακοπές) στην Κάσο. Οι Αιγυπτιοκασιώτες στο νησί έμεναν όλο αυτό το τρίμηνο είτε στα πατρικά τους, είτε σε συγγενείς που τους φιλοξενούσαν γιατί ούτε ξενοδοχεία ούτε νοικιαζόμενα υπήρχαν στον «βράχο». Οι Αιγυπτιοκασιώτες μαζί με τα άλλα συμπράγκαλα κουβαλούσαν και το καμινέτο (μικρή γκαζιέρα, χρυσαφιού χρώματος που στη βάση της υπήρχε δοχείο για το πετρέλαιο και στη μία άκρη του μία τρόμπα που τη πρέσαραν για να ανάψουν τη φωτιά και να ψήσουν καφέ). Οι ντόπιοι Κασιώτες που είχαν μείνει στον ξυλόφουρνο, για να περιπαίξουν τους νεωτερισμούς αυτούς, τους έλεγαν «καμινέτα».
Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010
Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010
Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010
Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010
Κυριακή 14 Νοεμβρίου 2010
ΑΧ ΚΑΣΟΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ
ΕΝΔΟΞΗ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ
ΕΓΡΑΨΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΠΟΛΕΜΗΣΕΣ ΓΙΑ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΣΕ ΣΤΕΡΙΑ
ΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ
Σ¨ΕΧΘΡΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΗΛΑΤΗΣΑΝ
ΚΑΙ ΕΚΑΨΑΝ ΚΑΙ ΜΑΤΩΣΑΝ
ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΤΗΝ ΓΗ ΣΟΥ
ΓΕΝΝΑΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΝ
ΣΤΟ ΦΟΒΟ ΔΕΝ ΕΣΤΑΘΗΚΑΝ
ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΓΥΟΙ ΣΟΥ
ΣΤΟ ΠΛΑΊ ΣΟΥ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝΕ
ΜΟΝΑΧΗ ΔΕΝ ΣΆΦΗΣΑΝΕ
ΤΆΔΕΡΦΙΑ ΣΟΥ ΑΠ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
ΣΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ ΣΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΣΑΝ
ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ
ΚΙ΄ΟΙ ΓΥΙΟΙ ΤΟΥ ΨΗΛΟΡΕΙΤΗ
ΑΧ ΚΑΣΟΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ
ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ
Η ΠΙΟ ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΜΑΝΑ
Η ΜΟΙΡΑ ΣΟΥ ΣΕ ΖΗΛΕΨΕ
ΚΑΙ ΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΣΜΙΛΕΨΕ
ΤΆΝΕΙΠΩΤΟ ΤΟ ΔΡΑΜΑ
Η ΟΡΓΗ ΕΓΙΝΕ ΠΑΡΑΠΟΝΟ
ΣΤΟΥ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟΥ ΤΆΠΟΝΟ
ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΡΙΜΑ
ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΟΥ ΘΑΛΑΣΣΕΣ
ΜΕΣ΄ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΣΤΑΛΑΞΕΣ
ΤΆΓΡΙΕΜΕΝΟ ΚΥΜΑ
ΠΕΡΑΣΝ ΧΡΟΝΙΑ ΚΥΜΑΤΑ
ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΒΗΜΑΤΑ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΡΑΓΙΖΕΙ
ΜΑ Η ΠΕΤΡΙΝΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΟΥ
ΣΤΗ ΓΗ ΣΟΥ ΤΗ ΓΕΝΝΑΙΑ ΣΟΥ
ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΑΝΕΜΙΖΕΙ
ΙΩΑΝΝΑ.Β.ΓΕΩΡΓΙΟΥ....
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
KASOS: ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΣΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΩΑΝΝΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010
Κυριακή 20 Ιουνίου 2010
Κυριακή 13 Ιουνίου 2010
Η Κάσος ως βίωμα του Αρχιπελάγους -
Η Κάσος ως βίωμα του Αρχιπελάγους - Προδημοσίευση
Οι μεταπολιτευτικές γενιές, όμως, δεν πρόλαβαν να βιώσουν με ένταση και ακρίβεια την εμπειρία του Αρχιπελάγους, όπως μας το παραδίδει ο Οδυσσέας Ελύτης, μέσα από τους «Προσανατολισμούς» του, καθώς οι μεγάλες κοινωνικο-οικονομικές ανακατατάξεις προκάλεσαν, στο μεταξύ, μια ριζική μετάλλαξη τοπίου και ανθρώπων.
Από την δεκαετία του ’80 κι έπειτα, τα Ελληνικά νησιά, άρχισαν να "βαραίνουν" από την άναρχη τουριστική αξιοποίηση, όπως, αντίστοιχα, πήρε κι ο τρόπος ζωής των νησιωτών να «αλαφρώνει», να μετατρέπεται από τρόπος επιβίωσης και καρποφόρος διάλογος με την γη και τα στοιχεία της φύσης σε "lifestyle", που με την γυαλάδα του βρίσκει μαζικότερη απήχηση - άρα και τουριστική πελατεία.
Από την άποψη αυτή, η Κάσος, ο εκτεταμένος αυτός βράχος στην ράδα των πλοίων ανάμεσα στην Κρήτη και στην Ρόδο, μπορεί δίχως υπερβολή να χαρακτηρισθεί βίωμα του Αρχιπελάγους, όπως κάποιοι από μας δεν το πρόλαβαν.
Πρωτοπήγα στην Κάσο, καθώς πύρωνε θείος Ιούλιος μήνας, μόλις το 2008. Χωρίς να το προσδοκώ και χωρίς να το κάνω συνειδητά, βρέθηκα άξαφνα να αναβαπτίζομαι σε νάματα, που θεωρούνται πια χαμένα για μεγάλο μέρος του Ελληνικού χώρου.
Με το που πάτησα το πόδι μου στο νησί, ήταν σαν να πέρασα μέσα από μια τρύπα του χώρου και του χρόνου και να μπήκα σε μιαν άλλη διάσταση.
Η θάλασσα διαυγής και πιστή στην γαλαζοπράσινη παλέτα του Αρχιπελάγους.
Η γη οικεία, στους γκρίζους και στους καφέ τόνους της πέτρας.
Κι ολόγυρα σπίτια φαγωμένα από τα στοιχεία της Φύσης κι από το αμείλικτο πέρασμα του χρόνου. Εδώ κι εκεί, παντού, ξύλα... Ξύλα από πόρτες παλιές, παραθυρόφυλλα, ντουλάπια. Ξύλα σαν από ταξίδια σπιτιών κι ανθρώπων, που δεν τέλειωσαν, κομμάτια ζωής, που ψάχνει τον δρόμο της. Άλλοτε τον βρίσκει, άλλοτε όχι – αλλά πάντα επιμένει, ακόμη επιμένει, πάντα επιμένει.
Κι ύστερα, οι άνθρωποι. Λίγοι είναι και πέφτεις συνέχεια πάνω τους. Όπου και να πας, τους ίδιους συναντάς ξανά και ξανά… Στην Μπούκα το πρωί, στην παραλία του Εμπορειού το μεσημέρι, στα νωχελικά στενάκια της Αγιά-Μαρίνας, το απόγευμα…
Όσο περνούσαν οι μέρες, ένοιωσα να αφομοιώνομαι – γλυκά, όμως - στο περιβάλλον του νησιού, γιατί ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι, βία 1000 ψυχές όλες κι όλες, που έχουν απομείνει στο νησί, μ’ είχαν κιόλας αγκαλιάσει γενναιόδωρα, αλλά δίχως βία ή πίεση. Όπως, δηλαδή, θ’ αγκάλιαζαν κι έναν δικό τους, έναν συγγενή ή φίλο ξενιτεμένο, που τον ξαναβρήκαν έπειτα από καιρό. Με χαιρετούσαν μ’ ένα νεύμα οικειότητας, μου μιλούσαν στον δρόμο απλά κι όπως τύχει, χωρίς επιτήδευση, χωρίς επιφυλακτικότητα.
Με κάποιον τρόπο σχεδόν μαγικό, ήξεραν ήδη ποιός είμαι, πότε ήρθα και γιατί, ποιός άνεμος ή ποιος άνθρωπος μ’ έφερε στη γη τους. Τα νέα στην Κάσο μαθαίνονται ακόμη στόμα με στόμα και μαθαίνονται γρήγορα,. Τα μοιράζονται όλοι καλοπροαίρετα, γιατί τίποτε δεν χωρίζει τον ένα από τον άλλο, τίποτε δεν αρπάζει ο ένας από τον άλλο. Και δεν υπάρχει νέο πιο σπουδαίο από την άφιξη ενός «ξένου» στο νησί…
Ο κόσμος είναι απλός - από την φτιάξη του απλός. Κι οι Κασιώτες, είμαι σίγουρος, το ξέρουν: μόνον έτσι μπορώ να ερμηνεύσω την θετική τους στάση απέναντι σ’ όποιον πρωτοέρχεται στον τόπο τους.
Θυμάμαι τώρα την Λέλα Μαρκαντώνη, με την σπίθα του οράματος στο βλέμμα: μονάχη της διατηρεί άριστα ζωντανό, λειτουργικό, ένα παραδοσιακό Κασιώτικο σπίτι, το πατρικό της σπίτι, πάνω από το λιμανάκι της Μπούκας, και μου το άνοιξε διάπλατα, για να το δω και να το φωτογραφήσω.
Το ίδιο πνεύμα και το ίδιο όραμα είδα να σπιθίζει στο βλέμμα της οικογένειας Παπαδάκη, που μου άνοιξαν και το δικό τους υποδειγματικά αναστηλωμένο σπίτι και μου επέτρεψαν μια ματιά στο πώς μπορεί να ήταν η ενδο-οικιακή καθημερινότητα μιας παλιάς μεγάλης οικογένειας αρχόντων Κασιωτών.
Αναλογίζομαι, μετά, τον παπού και την γιαγιά, στο αυτοσχέδιο παραδοσιακό τυροκομείο, το «μητάτο» τους ψηλά στο βουνό, πλάι στον Άγιο Παντελεήμονα, να μου εξηγούν μέσα στο λιοπύρι υπομονετικά και γλαφυρά όλη την τυροκομική διαδικασία, σαν να λέγαν ιστορίες σε αγαπημένο εγγονό.
Χαμογελάω με τον Γιάννη, στον Εμπορειό, που μόλις πήγα να τον φωτογραφήσω, μούκανε νόημα να περιμένω να φορέσει την ναυτική τραγιάσκα του, λες και τόξερε πως «θάγραφε» έτσι καλύτερα στον φακό μου - και είχε βέβαια δίκηο.
..........
Μα πιο πολύ απ’ όλα κι απ’ όλους θυμάμαι τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια του Λυκείου, που με συγκέντρωση κι αφοσίωση ολοφάνερη χορεύανε τους παραδοσιακούς τους χορούς στο Κέντρο Νεότητας, εκείνο το βράδυ της 2ας Ιουλίου του 2008. Γρήγορα και μοιραία με συνεπήρανε κι εμένα, τον άμαθο κι άσχετο πρωτευουσιάνο, στους ρυθμούς τους, χωρίς να το καταλάβω.
Κι είναι κυρίως αυτό το τελευταίο στοιχείο, που μου δίνει την βεβαιότητα πως η μακρινή αυτή γωνιά του Αρχιπελάγους δεν έχει μόνο παρόν ανυποψίαστο για την υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά έχει και μέλλον, έχει δυνατότητες ανάπτυξης, που, πατώντας πάνω στην παράδοση, θα καρποφορήσουνε την προκοπή, μπορούνε να καρποφορήσουνε την προκοπή!
Όλοι οι τόποι είναι πρωτίστως οι άνθρωποί τους και πρώτοι οι νέοι της Κάσου δείχνουν πως μπορούν να συγκεράσουν τις αντιθέσεις, μπορούν ακόμη και τις φυσικές αντιξοότητες να αξιοποιήσουν με φαντασία εφηβική και γόνιμη.
Η τουριστική ταυτότητα της Κάσου και η μελλοντική της ανάπτυξη δεν βρίσκεται στην άκρατη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, που ως πρακτική έχει ήδη δοκιμασθεί και χρεωκοπήσει αλλού. Βρίσκεται μάλλον εκεί όπου η με μέτρο αξιοποίηση των σύγχρονων τεχνολογιών θα συναντήσει την παράδοση και τον σεβασμό στις πραγματικές ανάγκες του ανθρώπου, εκεί όπου ακόμα κι αυτή τούτη
η μεγάλη γεωγραφική απόσταση από την Αθήνα θα ενταχθεί αναπόσπαστα και δημιουργικά στην ταυτότητα αυτή, ώστε να αποτελέσει πόλο έλξης του συνειδητού ταξιδευτή - όχι του τυχαίου, περαστικού τουρίστα!
..........
Σημείωση: Προδημοσίευση μέρους από τον Πρόλογο του δίγλωσσου Λευκώματος "Kassos Timeless", με φωτογραφίες του Γιάννη Δ. Καρνεσιώτη, που προβλέπεται να κυκλοφορήσει την επόμενη εβδομάδα από τις Εκδόσεις "C & P Ltd.", Αθήνα - Τηλ. 210 6741 332
Δευτέρα 7 Ιουνίου 2010
Κυριακή 6 Ιουνίου 2010
Σάββατο 5 Ιουνίου 2010
karaitianos from NewsKosmos.com on Vimeo.
kasos olokautoma from NewsKosmos.com on Vimeo.

















